رفتن به مطلب
Added by Amir

Lunatic

همکار انجمن
  • تعداد ارسال ها

    1,666
  • تاریخ عضویت

  • آخرین بازدید

  • روز های برد

    23

آخرین بار برد Lunatic در 13 فروردین

Lunatic یکی از رکورد داران بیشترین تعداد پسند مطالب است!

اعتبار در سایت

10,627 بار تشکر شده

درباره Lunatic

  • درجه
    ارشد بخش کتاب+ارشد تالار نقد

مشخصات کاربر

  • علایق
    music

آخرین بازدید کنندگان نمایه

10,020 بازدید کننده نمایه
  1. اسیییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

  2. منم یکی از اون ۱۱ تام بچه های ما نداشتن مدرسه فوتبال پا گرفتن تو زمین خاکی، تو مدرسه، تو پارک یاد نگرفتن از معلم اروپایی بالا اومدن با گل کوچیک و روپایی...» آی‌اسپورت- مدتی به جام‌جهانی مانده بود که امیر تتلو خواننده جوان، از همانها که زیرزمینی‌شان می‌نامند لباس سپید ملی را پوشید و خواند: «منم یکی از اون یازده تام» در آن روزهای خوف و رجا عجیب به دلمان نشست، وقتی از عقاب می‌گفت که «کم نداشتیم عابدزاده ها رو» یاجادوگر و خسرو حیدری را ستایش می‌کرد که «از جنوب تا انزلی من علی کریمی و خسرو حیدری کم ندیدم» امیر آن روزها مثبت بود و خواستنی. لابد همین بود که سردار آزمون بلافاصله برایش استوری گذاشت که «عاشقتم» آن روزها هنوز او و طارمی بخاطر حمایت از آتنا اصلانی از امیر فحش نخورده بودند؛ دوست داشتن آن امیربرخلاف این یکی کار راحتی بود. بازیکنان پرسپولیس قبل از بازیهای سخت و نفس‌گیر با ملودی‌های لطیف و مخملی او ذهنشان را آرام می‌کردند. همخوانی‌شان در اتوبوس تیم دیدنی‌ست: «تو بهم دادی آرامشو حالا که دل من باهاته.. شکر» آرامش آن روزها همسایه دیوار به دیوار امیر بود و امروز فرسنگ‌ها از او دور است. جوانی که خودرو و خودجوش «ستاره» شد اما آداب ستارگی را نیاموخت، دیگران هم قدمی برایش برنداشتند جز آنکه منفعتی طلب ‌کردند. یکی تماشاگر برای تیمش می‌خواست، دیگری توجه جوانان را و آن یکی حضور یک سلبریتی و فلش عکاسان را. نه فرهاد کاظمی روی چمن و نه وحید شمسایی در سالن، رک و صریح به او نگفتند که شروع ورزش قهرمانی، آنهم فوتبال در حد لیگ برتر با مختصات بدنی و سنی‌اش جور در نمی‌آید. هیچکس به پادشاه نگفت لخت است، شاید هم گفتند و به خرجش نرفت. هرچه بود امیر قصه ما شوخی شوخی همه چیز را جدی گرفت. از رفاقت با صادقیان شروع کرد تا یک روز ناگهان سر تمرین پرسپولیس آفتابی شد. اولین سیلی را از حقیقت همان بعد از ‌ظهر گرم خورد آنجا که با سگرمه‌های درهم درخشان مواجه شد تا روزنامه گل تیتر بزند «تتلو از تمرین پرسپولیس اخراج شد» تا امیر بخواند «خیلی جاها شدیم خسته و کوچیک» هرچند کمی آنسوتر نقل قول مبالغه‌آمیز صادقیان به چشم می‌خورد که«فوتبال داش امیرم بد نیست» شاید همین دایه‌های مهربان‌تر از مادر نگذاشتند امیر به جایگاه حقیقی‌اش برگردد و بگوید آقا نادر بریم؟ امیر ماند و دن کیشوت‌وار با آسیاب‌های بادی ذهنش جنگید و هر روز بیشتر از قبل دشمنان خیالی جست. یک روز مسلمان را به فحش بست، روز دیگر بیرانوند را. به خیالش ایراد از رنگ سرخ است و رنگ عوض کرد و ۸ قرمز گذاشت و ۷ آبی برداشت. غافل از آنکه ایراد کار جای دیگری است. امیر آنچنان تنها شده بود که از مردمان بی‌عشق گفت که کبوترا رو پر دادند. نگرانی دوستانش را شنید اما اهمیت نداد «میگندیوونه شدی روزی ۷،۸ تا پست رو اینستا» همان پستهای بی‌نظم و قاعده که از مقوله حجاب تا کیک زرد را شامل میشد. انگار باید درباره همه چیز صاحب‌نظر باشد و همین باعث سقوط سریعترش شد. یک مشاور رسانه‌ای، یک مدیا منیجر کمترین چیزی بود که امیر میخواست تا تبدیل به چیزی نشود که امروز است! هرچند خودش هم بی‌تقصیر نیست؛ «نه حوصله‌ی نصیحت دارم، نه سَر در میاره کسی از کارم» شاید ما هم مقصریم که هنرش را نداشتیم از چهره‌ای که ۴ میلیون سرمایه اجتماعی فقط در اینستا دارد بهره ببریم. در غرب تمام رسانه‌ها بسیج می‌شوند تا جوانکی مانند جاستین بیبر را پروموت کنند، ما اینجا با استعدادهای خودساخته‌مان هم خوب تا نمی‌کنیم. هرچه هست امروز امیر مقصودلو به جایی رسیده که نباید. با مواضع رادیکال و افراطی، با توهین به همه کس و همه چیز، تیشه به ریشه محبوبیتش زده است. گاهی هم که زورش به کسی نرسیده نشتری برداشته و کالبدش را خال فراوان کوبیده تا امروز همان کسی که می‌خواست سفیر صلح باشد، هیبتی شبیه خدای جنگ پیدا کند! او که میخواند «نفسامون وصله جدا ممکنه که خفه شیم» حالا می‌گوید من از همه بیزارم. او که یک روز غصه اسطوره هایی را می‌خورد که «بابی‌لطفی خدافظی کردن؛ آقا مهدوی کیا و علی آقا کریمی» امروز با الفاظ رکیک به شجاعی میتازد که چرا از آنها حمایت کرده است. کاش به اینجا نمی‌رسیدی امیر، کاش هنوزم یکی بودی که یک ماه به جام جهانی مانده با سر افراشته می‌خواندی؛ «ما هممون پشت همدیگه با شعار یا زهراییم ما همه کل ایران امسال یکی از اون ۱۱ تاییم»
  3. ~*~آقا امیر تولدتون مبارک~*~

    Happy birthday mr president
  4. :19::19:قوربونت بشم من تولد گذشتت مبارک.

    یک بهار به بهار های قبلیت اضافه شد امیدوارم بهار خوبی باشه برات:kissing:

    دلم برات یه اتم شده

    1. YeGaNeH

      YeGaNeH

      سلام

      مرسی جانا ^_^:heart:

      منم دلم برات تنگه:/:heart:

  5. مصاحبه با نویسندهٔ عزیز انجمن dokhtar_abi

    بشتابییییید
  6. مصاحبه با نویسندهٔ عزیز انجمن Hipasos

    چرا هیچ مشارکتی نمی بینم چرا هیچ مشارکتی نمی بینم چرا هیچ مشارکتی نمی بینم چرا هیچ مشارکتی نمی بینم
  7. :dnc:خبر خوشی که به دستم رسید و باعث شد خستگی این مدت بعد از امتحانا و از تنم خارج بشه، اول شدنم توی استان بود

    :19::19::19:

    دعاکنید داستانام کشوری هم رتبه بیاره

    1. نمایش دیدگاه قبلی  بیشتر 1
    2. marjoosh

      marjoosh

      ان شاءالله عزیزم:heart:

    3. .mahdiyeh.
    4. minoii

      minoii

      مبارکه عزیزمممم انش الله که رتبه هم میاری 

  8. عفرین سقوط کرد | مانداناخاتمی

    عفرین سقوط کرد. باید بگویم اصلا اندوهگین نشدم و مانند بقیه مدعیان حقوق بشر، سوگوار ارزشها نشدم. به هیچ وجه هم نگرانِ افتادن آخرین برگ ِ خشک از درخت خزان زدهٔ انسانیت و شرافت نیستم. منتظر قضاوت همان یک سطر از تاریخ هم نیستم. اهمیتی هم ندارد که همهٔ جنایت ها و ناکامی های زمانم را در جمله‌ای خبری و پیش پا افتاده بنویسد تا آیندگان نچ نچی ناقابل خرجمان کنند و عبرت بگیرند. چه بسا نوشدارویی اختراع کنند تا مرگ فجیع این همه سهراب جوان و عاشق را به نوشیدن شربت قند و عسل تبدیل کند. باید بگویم آسوده ام. همین. شاید چون فکر می کنم زندگی فاصله‌ای ست بین دو کابوس. و شاید کودکان عفرین در فاصلهٔ این کابوس رویای زندگی را ببینند. خیلی کوچک بودم که رویایی را دیدم. رویایی روشن از قتل عام مردمی که در کوچه و خیابان بدست افراد ناشناسی تیر باران می شدند. کسی این مردم را نمی شناخت کسی هم قاتل ها را نمی شناخت. مثل این بود که ادمهایی را مثل مجسمه و مترسک در گوشه ای از نقشه گذاشته اند و ناگهان ماشینهای جنگی آدمهایی نقاب زده را به میان انها پیاده کردند تا جنایت را تعریف کنند. یادم هست آدمهایی که هدف تیر قرار می گرفتند فریاد نمی زدند. حتی فرار هم نمی کردند. شاید هم موقع مردن نفس راحتی هم می کشیدند و بعد جنازه هاشان آنقدر می ماند تا بعد از کشتنِ اخرین آدم، بولدوزر همهٔ خیابان را از جنازه ها پاک کند و بعد از مدتی کسانی بیایند تا از شرافت و حقوق آدمها دفاع کنند و اشک بریزند و شمع و عود حرام کنند. من بین آخرین جنازه ها بودم. لای آدمهایی که ناگهان تیر خورده و به زمین افتاده بودند و با بولدوزر پشت تپه ای ریخته بودند. من زیر جنازه ها بودم. خودم را به مرگ زده بودم و کپه کپه جنازه روی من می ریخت. پدرها و مادرها و همکلاسی هایم ساکت و خاموش با زخمهایی که خشک شده بودند برسرم می ریختند. بدون هیچ زخم و جراحتی درد داشتم و خونین بودم. تنها چیزی که از آن رویا به یاد دارم ارامشی بود که از مردنی اینچنین نصیبم شده بود. باور کرده بودم تنها راه خلاصم از این همه وحشت این است که بمیرم. اکنون چهل سال از آن رویا میگذرد. حالا من روحی آزادم. چرا که یکبار همراه بقیه مردم در قتل عامی وحشیانه کشته و با بقیه جنازه ها در مکانی دور از شهر خاک شدم. من ازادم و تنها مفهوم جاودانهٔ بشر این است که هیچ قدرتی نمی تواند یک روح آزاد را تیرباران کند. پایان
  9. بی تفاوت | فروغ فرخزاد

    «دختر کوچولوی احمق، فتح و شکست چه معنی دارد...آیا دوست داشتن برای تو کافی نیست؟» «البته شام می‌خوریم، اما بعد...» و او با خون‌سردی گفت: «بعد هر طور که دلت می‌خواهد رفتار کن.» «من این‌جا نمی‌مانم.» و فقط این حرف را زدم تا او بگوید «بمان» و لااقل یک‌بار از من با «کلمه»، کلمه‌ای که در گوش من صدا می‌کند، چیزی خواسته باشد. «اما او خندید، خنده‌اش رنجم می‌داد، چون می‌دانستم که همه چیز را در من می‌خواند.» «البته اگر بخواهی، می‌روی.» من بی‌آن‌که خودم بخواهم التماس می‌کردم با جملاتی که هیچ مفهوم دیگری جز تضرع نداشت و او...او مرا خُرد و مغلوب می‌کرد، بی‌آن‌که لحظه‌ای از آن اوجِ بی‌نیازی پایین آمده باشد. آهسته گفتم: «نه، اگر تو بخواهی می‌مانم...و در غیر این صورت...» نگاهش را با دقت به چشمان من دوخت، مثل این‌که می‌خواست بگوید: «بازی نکن، من دست تو را خوانده‌ام، و با لحن کنایه‌آلودی گفت: «من عادت نکرده‌ام امر کنم. به‌خصوص در مقابلِ خانمی... تو می‌دانی که در این مورد خودت باید تصمیم بگیری.» میز کوچکش را جلو کشید. «شراب خوبی هم در خانه داریم.» من می‌دانستم که تسلیمم و ت**** نکردم. هیچ‌چیز نگفتم. می‌ترسیدم که تا مرحله ی زنِ حساب‌گری تنزل کنم. در مقابلِ من پشتِ میز نشست و درحالی که جام را پُر می‌کرد به شوخی گفت: «آن‌هایی که با زبان‌شان به آدم فحش می‌دهند با قلب‌شان آدم را نوازش می‌کنند.» و با لبخند پُرمعنایی به صورت من نگاه کرد. شب تاریک و سنگین بود و آتش در بخاری با زمزمه ی ملایمی شعله می‌کشید. خسته و ناامید سرم را بلند کردم و اطراف را نگریستم. همه‌اش کتاب، کتاب، کتاب، همه ی دیوارها از قفسه‌های کتاب پوشیده شده بود و او در میان این همه کتاب زندگی می‌کرد. و ناگهان حس کردم که او برایم سنگین و غیرقابل درک است. نمی‌توانم تحملش کنم، حس کردم که از او دورم. آن‌وقت سرم را در میان دو دست گرفتم و به تلخی گریستم. «آه خدای من، پس من چه باید بکنم؟» و او با خون‌سردی گفت: «دوستِ کوچکِ من نوشیدنی‌ات را بخور، آن‌وقت می‌رویم در آن اتاق دراز می‌کشیم و من برای تو قصه می‌گویم.» سرم را بلند کردم. چیزی در چشم‌هایش می‌سوخت. حس کردم که پلک‌هایم داغ و سنگین می‌شوند. رویایی روی پیک‌هایم ایستاده بود. شب در ظلمت نفس می‌کشید، اما به نظرم رسید که از پشت شیشه‌های پنجره آفتاب به درون اتاق نفوذ می‌کند... پایان
  10. اشعار هنری لانگ فلو

    بازیچه های ما را یک یک از ما می رباید و دست ما را می گیرد و با چنان نرمی ما را به آرامگاه خود می برد که بدشواری می توان دانست که مایل به رفتن هستیم یا نه زیرا چنان خواب آلوده ایم که نمی فهمیم که ناشناخته ها از شناخته ها تا چه پایه برترند
  11. بی تفاوت | فروغ فرخزاد

    این اولین ادراکم از گفته‌های او بود. بی‌آن‌که به مقصود حقیقی او توجه داشته باشم، هیچ‌وقت راجع به گفته‌های او عمیقانه فکر نمی‌کردم. از این کار می‌ترسیدم و پیوسته در همة حرکات و گفته‌های او به دنبال یک اعتراف می‌گشتم، اعترافی که به آن احتیاج داشتم، می‌خواستم راحت بشوم و او زیرکانه با من بازی می‌کرد. با هیجان دست‌هایم را به دور گردنش حلقه کردم: «دوستم داری، نه؟ دوستم داری؟» و در آن حال دلم می‌خواست که از فرط شادی گریه کنم، اما او خودش را با اندکی تاثر و حالت رمیده‌ای از میانِ بازوانِ من بیرون کشید، به سوی دیگر اتاق رفت و در مقابل گنجه ی کتاب‌ها ایستاد. «همه‌اش حساب می‌کنی، همه‌اش به خودت فکر می‌کنی.» و آن وقت با هیجان به‌طرف من برگشت. «بیا انسان بشویم، بزرگ بشویم، دوست داشتن و دوست داشته شدن رابه وجود بیاوریم.» آه. دنیای او برای من قابل لمس نبود. دنیای او برای من جسمیت نداشت. می‌دانستم که چه می‌خواهد و چه می‌گوید. می‌دانستم که فقط می‌خندد، فقط می‌خندد، فقط می‌خندد به همه‌چیز و به همه‌کس، حتی به خودش. اما من نمی‌توانستم مثل او باشم، می‌خواستم فریاد بزنم: «دستم را بگیر و با خودت ببر به هرکجا که می‌خواهی، شاید یک روز بتوانم با تو به آن‌جا برسم.» اما احساس کردم که قدم‌هایم در سستی و رکودِ وحشتناکی فرو رفته‌اند، حس کردم که قدم‌هایم مرا یاری نمی‌کنند. من هنوز در تارهای ابریشمین زندگی اسیر بودم، مثلِ صدها و هزارها انسان دیگر، به آن اوج رسیدن، به آن وارستگی و بی‌نیازی رسیدن...آه، شاید همة سال‌های عمرم کافی نبودند و من بی‌هوده تلاش می‌کردم: بی‌هوده تلاش می‌کردم تا او را به سطحِ زمین به آن جایی که خودم زندگی می‌کردم باز گردانم. از مقابل گنجه ی کتاب‌هایش برگشت و کنارِ من ایستاد. مثلِ شیطانی تاریک و وسوسه‌انگیز بود. «گفتی این آخرین بار است که به دیدنِ من می‌آیی، نه؟» قلبم لرزید. نمی‌خواستم او به همین آسانی این دوری و گسستن را قبول کند، دلم می‌خواست دستم را بگیرد و مرا به خودش بفشارد و در صدایش اندوهی باشد و بگوید «تو این کار را به‌خاطر من نخواهی کرد»، اما او خاموش بود. صورتم را به طرفِ تاریکی برگرداندم و نومیدانه گفتم: «این طور تصمیم گرفته بودم.» «و حالا چه‌طور؟» بیش‌تر به طرفم خم شد. آه، او نزدیکِ من بود، زندگی من بود و من دیگر چه می‌خواستم؟ «حالا، حالا،...آه، نمی‌دانم!» شاید او همین را می‌خواست، همین تزلزل و تردید را و من او را کشف نمی‌کردم. این خیلی دردناک بود. آن‌وقت او با اطمینان برخاست. «شام را با هم می‌خوریم.» من ساعتم را نگاه کردم، هشت و نیم بود و اندیشیدم: «نباید تسلیم بشوم، نباید مغلوب بشوم.» و در همان حال گویی او با نگاهش به من می‌گفت: ادامه دارد...
  12. نامه های فروغ فرخزاد

    نامه شماره ۲ پرویز محبوبم می دانی چرا مجبور شدم دو مرتبه این نامه را برای تو بنویسم چون قهر ظهر یک ساعت تمام وقت خواب مامانم را گرفته ام و با او صحبت کرده ام و می خواهم بگویم که نتیجه کاملا رضایت بخش است آن نامه را من صبح نوشتم و این را عصر می نویسم و ان شائ الله فردا صبح هر دو را به پست می اندازم ولی بین نامه ی صبح و عصر من تا اندازه ای اختلاف است زیرا صبح امیدوار نبودم ولی حالا که عصر است کاملا امیدوارم که می توانم تو را داشته باشم . پرویزم من با مامانم راجع به تو خیلی صحبت کردم و حالا می خواهم بگویم که مامان با من و تو تا اندازه ای هم عقیده شده است دلایل مخالفت تو را با شرط ها و با مقدار مهر شرح دادم و او را کاملا متقاعد کرده ام فقط چیزی که مانده همین موضوع برگزاری مجلس عقد است بگذار برای تو حساب کنم تا ببیمی چه قدر باید خرج کنی و به چه قدر پول احتیاج داری پرویز من لباس عروسیم را می خواهم خودم بدوزم به این دلیل که خیاط ها اولا نمی توانند آن طور که من میل دارم لباسم را از آب دربیاورند و دیگر این که پولی را که می خواهیم به خیاط بدهیم و مسلما 100 تا 200 تومان می شود توی صندوق پس انداز می گذاریم و یا بع مصرف چیزهای ضروری تر می رسانیم پس قیمت لباس فکر نمی کنم از 100 تومان بیشتر بشود 200 تا 250 تومان هم خرج مجلس عقد یعنی میوه و شیرینی و از این حرف ها ( البته اگر زیاد باش تو باید به من تذکر بدهی و من در اینجا میل تو را رعایت می کنم ) و دیگر 100 تا 150 تومان هم خرج های متفرقه که اتفاقی پیش می اید پس روی هم می شود حدکثر 500 تومان ه من برایت همان روز اول معین کردم و حداقل 400 تومان و حالا پرویزم تو باید این مقدار را تهیه کنی اگر هم نمی توانی بگو تا یک قدری تجدید نظر بکنم و چیزهای تقریبا غیر ضروری را کنار بگذارم تا مطابث میل تو بشود عقیده ان را در این باره برایم بنویس راستی می خواهم بگویم که پدرم امروز یا فردا حتما می اید من این موضوع را صبح نمی دانستم ولی مامانم به من گفت تو نامه ای را که می خواهی برای او بنویسی بنویس و بده به خود من و من به موقع به پدرم می رسانم و ضمنا مامانم هم قول داده است که به محض آمدن او صحبت تو را پیش بکشد و هر طور شده رضایتش را جلب کند مطمئنم که راضی است اما پروزی مضمون نامه ی تو باید طوری باشد تقریبا صورت اجازه برای عقد کردن باشد مثلا بنویسی چون من از لحاظ مادی آمادگی دارم و به علاوه وضع اخیر برایم غیر قابل تحمل است خواهش می کنم اجازه دهید زودتر این کار خاتمه پیدا کند و این را هم بنویس که اگر فعلا من از لحاظ سنی هنوز آماده نیستم تو حاضری این مانع را رفع کنی و بعد وقت هم بخواه ، می خواهم یک طوری باشد که او دیگر فرصت ایراد گرفتن نداشته باشد فکر می کنم وضع ما حالا دیگر کاملا روشن شده باشد امشب دعا خواهم کرد و آن قدر از خدا موفقیت تو را در این امر خواستار می شوم که خدا دلش به حال من بسوزد و بیشتر از این در انتظارم باقی نگذارد تو هم دعا کن به خدا خیلی خوب است من که همیشه از خدا کمک می خواهم تو هم همین طور باش می دانم که موفق خواهی شد . خداحافظ تو فروغ
  13. بی تفاوت | فروغ فرخزاد

    سرم را بلند کردم. در آن لحظه آماده بودم تا چون دریای دیوانه‌ای در مقابلِ او طغیان کنم و به روش بیایم. پنجه‌هایم را گشودم، در لبانم لرزشی پدید آمد، در جای خود اندکی به جلو خزدیم، می‌خواستم فریاد بزنم: «که چه؟ چرا به من راه نمی‌دهی؟ چرا مثل دیواری در مقابلم ایستاده‌ای؟ یا راهم بده، یا راهم را باز کن، یکی از این دوتا. هیچ‌وقت نمی‌گویی که از من چه می‌خواهی، هیچ‌وقت ندانستم که برای تو چه هستم. بگو، فقط یک کلمه، آن وقت من خوش‌بخت خواهم شد، حتی اگر کلمه ی تلخی باشد. شاید اولین کلمات هم از میانِ لبانم بیرون آمدند، اما بغض گلویم را فشرد و نگاه او، نگاه او که مانند قهقهه ی مردگان از سرمای وحشت‌انگیز و تمسخر‌آلودی لبریز بود، دهانم را بست و پلک‌هایم را به زیر انداخت. خجلت‌زده درونم را نگاه کردم و آهسته زیر لب گفتم: «آه دیوانه، دیوانه!» نگاهم از روی انگشتانِ لرزانم به پایین خزید و به روی گل‌های رنگارنگِ فرشِ قالی، نوک کفش‌های او، زانوانِ لاغرش که طرحِ آن از پشتِ شلوار به خوبی هویدا بود، افتاد؛ و بالاتر، دستش که بی‌رنگ و باریک بود و دسته ی عینک رابا هیجان می‌فشرد، سینه‌اش که زندگی در پشت آن گویی بالبخند - خاموشی «زندگی» را می‌نگریست و چانه ی محکم و لب‌های لرزانش، و نمی‌دانم چرا بی‌هوده آرزو کردم که بروم، به جای دوری بروم و همه چیز را فراموش کنم. او از جایش بلند شد و درحالی که با قدم‌های کشیده‌اش به سوی من می‌امد گفت: «و بالاخره هیچ چیز معلوم نشد!» سرم را با بی‌اعتنایی نومیدانه‌ای تکان دادم. «چه چیز را بگویم چه چیز را؟» به نظرم رسید که آن چه مرا رنج می‌دهد از او جداست، چیزی است در خودِ من و چسبیده به دنیای تاریک من و افزودم: «قضیه خیلی یک‌طرفی است نه، من اشتباه می‌کنم من باید بروم و به تنهایی فکر کنم.» آن‌وقت او دست‌هایش را گذاشت روی شانه‌های من و روی صورتم خم شد. نفس‌اش داغ بود. گونه‌‌های لاغر و پیشانی بلندش را به گونه‌ها و پیشانی من مالید و در همه ی این احوال من بوی تنش را با عطش تنفس می‌کردم و دنیای من در میان آن بازوانِ مطمئن و در عمق آن چشم‌های خاکستری و سرد، رنگ می‌گرفت. «اگر یک کمی از خودمان بیرون بیاییم شاید بتوانیم اطراف‌مان، و دیگران را هم ببینیم.» «عزیز من، کلمات خیلی زیبا و در عین حال خیلی تو خالی هستند. می‌فهمی چه می‌خواهم بگویم، بهتر نیست که قضاوت‌مان را نسبت به اشخاص، خارج از حدود دنیای مسخرة کلمات تنظیم کنیم؟» آه، او پیوسته با این فلسفه‌ها مرا گم‌راه می‌کرد. اندیشیدم چه می‌خواهد به من بگوید. آیا دوستم دارد؟! ادامه دارد...
  14. نامه های فروغ فرخزاد

    نامه شماره 1 پرویز محبوبم این اولینن امه ای است که بلافاصله پس از ورود به تهران برایت می نویسم . مسافرت من با همه ی تلخی و ناراحتی هایی که داشت بالاخره گذشت و کنون که در ایناتاق خلوت به نوشتن این نامه مشغولم چیزی جز یک خستگی زیاد و رنج دهنده از آ۹ن همه ناراحتی ها در وجودم باقی نیست . هم الان از خانه ی شما آمده ام . پرویز به خاطر تو و به خاطر این که تو مادرت را دوست داری لازم دیدم که همین امشب به آنجا بروم . همه سلامت بودند و من هم تا آنجا که توانستم از زندگی خودمان و از تو برایشان صحبت کردم . حکمت هم بود پیغام تو را به او رساندم خوشبختانه از قراری که او می گفت جاویدی کار تو را درست کرده و حتی پول را هم گرفته فقط منتظر این است که بفهمد ایا پول را باید به من بدهد یا به تو در هر حال خودت می توانی درباره ی این موضوع تصمیم بگیری . پرویز مامانم لباسهای بچه ی مرا دوخته تخت و کمد هم سفارش داده و گفته است که کالسکه هم به اتفاق هم برایش انتخاب می کنیم و می خریم این هم یک مژده یدگر که تو پدرسوخته دیگر به فکر کالسکه و چیزهای دیگر نباش . البته اینها اطلاعات و اخباری است که درعرض همین امشب کسب کرده امن و بیش از این دیگر خبری نمی دانم . بیژن هم به اتفاق مادر بزرگش رفت و قرار است برای ترتیب دادن کارش به خانه ی ما بیاید . پرویز می دانی چند روز است تو را ندیده ام . یک روز درست یک روز تمام است که وجود تو را در کنار خود احساس نمی کنم . صدای تو را نمی شنوم و نمی توانم مثل یک موجود خوشبخت خودم را در میان بازوان تو پنهان سازم. پرویز همین فکر برای رنج دادن من کافی ست تو نمی دانی از آن ساعت که از تو جدا شده ام تا به حال چه افکار تیره و غم انگیزی در مغزم رسوخ پیدا کرده . پیوسته فشار بغضی را در گلویم احساس می کنم میل دارم گریه کنم چهره ی تو یک لحظه هم از مقابل چشم من دور نمی شود تو را می بینم که با نگاه مهربان و پر از عشقت به روی من خیره شده ای و در آن حال قلبم با فشار دردنکی در سینه ام به تپش در می اید و گرمی اشک را بر گونه هایم احساس می کنم . پرویز من نمی توانم خودم را با این فکر تسلی دهم که 20 روز دیگر تو را می بینم ... نه ... غم من برای یک روز و دو روز نیست . اصولا من به این موضوع از نظر کمیت فکر نمی کنم کیفیت آن برای من غم آور است . من نمی توانم از تو دور باشم . دوری از تو مرا رنج می دهد حال چه فرق می کند اگر این دوری دو روز یا صد سال باشد . پرویز من برای خوشبخت بودن به وجود تو احتیاج دارم من تو را با هیجان یک عشق مقدس و پکی دوست دارم . عشقی که تصور نمی کنم در دنیا نظیری داشته باشد . پرویز چه فایده دارد اگر یک بار دیگر به تو بگویم که تو را می پرستم تو را به راستی می پرستم مگر تو خود این را نمی دانی ؟ پرویز به من بگو با تنهایی چهمی کنی برای من بنویس غذا چه می خوری و برنامه زندگی ات چیست . پرویز من دیگر هرگز از تو جدا نمی شوم این خرین بار است من تنهایی را دوست ندارم . زندگی من با عشق تو توام شده و وجود توست که سیاه و تاریک می شود نمی خواهم نامه ام را تمام کنم مهران از اتاق دیگر مرا صدا می زند ولی من نمی خخواهم این آخرین وسیله ای را کهبرای تسکین دردهای خود در دست دارم ازدست بدهم . پرویز برای من نامه بنویس آن قدر بنویس که خسته بشوم هر روز بنویس این آرزوی من است و تو اگر مرا دوست داشته باشی به آرزوی من توجه خواهی کرد . پرویز من از فردا مرتب برای تو کاغذ می نویسم و جریان زندگیم را به طور مفصل شرح می دهم و از تو هم همین انتظار را دارم اگر نامه ی امشب من بد خط و کثیف است مرا ببخش زیرا آنقدر خسته هستم که اگر فکر و خیال تو راحتم می گذاشت کنون در خوابی فرو می رفتم که انتهای آن فردا شب باشد . پرویز بوسه های مشتاقانه ی مرا بپذیر . به امید دیدار فروغ
  15. نامه های فروغ فرخزاد

    نامه شماره 1 پرویز حتما منتظر جواب نامه ات هستی من فکر می کردم که بدیعه خانم همه چیز را برای تو گفته و دیگر احتیاجی به تکرار آن نیست ولی از طرف دیگر هم فکر این که شاید تو هنوز نمی دانی من چه تصمیمی در مقابل آن خواهش تو اتخاذ کرده ام مرا راحت نمی گذارد من نامه ی تو را خواندم درست است که از تو چنین انتظاری نداشتم ولی باز هم به خاطر تو آن را می پذیرم و دیگران را هم راضی کرده ام از آن جهت خیالت راحت باشد تو در تلفن به من گفتی که باید روز مورد نظر حتما جمعه باشد بسیار خوب اگر تصمیم گرفته ای پس باید زودتر اقدام کنی چون تا روز جمعه 5 روز بیشتر باقی نمانده و ما نمی توانیم آن همه کار را در ظرف مدت کوتاهی انجام دهیم این جواب من است موافق موافق منتظر اقدام تو هستیم. خداحافظ فروغ

درباره نودهشتیا

نودهشتیا اولین کتابخانه مجازی دانلود رمان میباشد که با هدف ترویج فرهنگ کتابخوانی و حمایت از نویسندگان فارسی زبان آغاز به کار کرده است و بیش از یک دهه است در راستای این اهداف در حال فعالیت و خدمت رسانی به هموطنان عزیز است.

امکانات اضافی

×