رفتن به مطلب
Added by Amir

Added by Amir

پست های پیشنهاد شده

فهرست زیر دربرگیرنده نام مشاهیر ندانم گرا (agnostics) است که ندانم‌گرایی ایشان در مورد وجود خدا توسط خودشان از طریق آثار، یادداشت‌های روزانه، مکاتبات شخصی و غیره به اثبات رسیده‌است:

 

آلبرت انیشتین (۱۹۵۵–۱۸۷۹)

سوزان آنتونی (۱۸۲۰–۱۹۰۶)

هانا آرنت (۱۹۰۶–۱۹۷۵)

ساموئل بکت (۱۹۰۶–۱۹۸۹)

آمبروز بیرس (۱۸۴۲–۱۹۱۳?)

خورخه لوئیس بورخس (۱۸۹۹–۱۹۸۶)

آلبر کامو (۱۹۱۳–۱۹۶۰)

توماس کارلایل (۱۷۹۵–۱۸۸۱)

آریل دورفمان (زاده ۱۹۴۲)

آرتور کانن دویل (۱۸۵۹–۱۹۳۰)

ویلیام دوبوآ (۱۸۶۸–۱۹۶۳)

هوارد فیلیپس لاوکرفت (۱۸۹۰–۱۹۳۷)

جان استوارت میل (۱۸۰۶–۱۸۷۳)

ادوارد فیتزجرالد (۱۸۰۹–۱۸۸۳)

بتی فریدان (۱۹۲۱–۲۰۰۶)

جان گالزورثی (۱۸۶۷–۱۹۳۳)

ماکسیم گورکی (۱۸۶۸–۱۹۳۶)

توماس هاردی (۱۸۴۰–۱۹۲۸)

صادق هدایت (۱۹۰۳–۱۹۵۱)

رابرت آنسون هاین‌لاین (۱۹۰۷–۱۹۸۸)

جوزف هلر (۱۹۲۳–۱۹۹۹)

آلکساندر هرتسن (۱۸۱۲–۱۸۷۰)

آلدوس هاکسلی (۱۸۹۴–۱۹۶۳)

جیمز جویس (۱۸۸۲–۱۹۴۱)

فرانتس کافکا (۱۸۸۳–۱۹۲۴)

نیکوس کازانتزاکیس (۱۸۸۳–۱۹۵۷)

جان کیتس (۱۷۹۵–۱۸۲۱)

خیام (۱۰۴۸–۱۱۳۱)

یانوش کورچاک (1878 or ۱۸۷۹?–۱۹۴۲)

استانیسواو لم (۱۹۲۱–۲۰۰۶)

لوکرتیوس

برنارد مالامود (۱۹۱۴–۱۹۸۶)

اچ. ال منکن (۱۸۸۰–۱۹۵۶)

توماس مان (۱۸۷۵–۱۹۵۵)

ولادیمیر ناباکوف (۱۸۹۹–۱۹۷۷)

یوجین اونیل (۱۸۸۸–۱۹۵۳)

لری نیون (۱۹۳۸–)

فرناندو پسوآ (۱۸۸۸–۱۹۳۵)

مارسل پروست (۱۸۷۱–۱۹۲۲)

الکساندر پوشکین (۱۷۹۹–۱۸۳۷)

ادوارد سعید (۱۹۳۵–۲۰۰۳)

مری شلی (۱۷۹۷–۱۸۵۱)

ادوارد اسنودن (۱۹۸۳-)

الیزابت کدی استانتون (۱۸۱۵–۱۹۰۲)

جان استاینبک (۱۹۰۲–۱۹۶۸)

استاندال (۱۷۸۳–۱۸۴۲) (نام مستعار

بوریس و آرکادی استروگاسکی (۱۹۲۵–۲۰۱۲)

توسیدید

بیل گیتس

ایوان تورگنیف (۱۸۱۸–۱۸۸۳)

مارک توین

ابن وراق

الی ویزل (زاده ۱۹۲۸)

رابرت آنتون ویلسون (۱۹۳۲–۲۰۰۷)

مری ولستون‌کرافت (۱۷۵۹–۱۷۹۷)

امیل زولا (۱۸۴۰–۱۹۰۲)

وارن بافت (زاده ۱۹۳۰)

آنری دونان (۱۸۲۸—۱۹۱۰)

ایلان ماسک (زاده ۱۹۷۱)

تد ترنر

هیدئاکی آنو (زاده ۱۹۶۰)

سیمون بیکر (زاده ۱۹۶۹)

جی باروچل (زاده ۱۹۸۲)

مونیکا بلوچی (زاده ۱۹۶۴)

نیل پاتریک هریس (زاده ۱۹۷۳)

تام برگرون (زاده ۱۹۵۵)

اینگمار برگمان (۱۹۱۸–۲۰۰۷)

ایروینگ برلین (۱۸۸۸–۱۹۸۹)

گائل گارسیا برنال (زاده ۱۹۷۸)

لویس بلک (زاده ۱۹۴۸)

یوهانس برامس (۱۸۳۳–۱۸۹۷)

ژرژ برسنس (۱۹۲۱–۱۹۸۱)

بنجامین بریتن (۱۹۱۳–۱۹۷۶)

رز بیرن (زاده ۱۹۷۹)

چارلی چاپلین (۱۸۸۹–۱۹۷۷)

آرون کوپلند (۱۹۰۰–۱۹۹۰)

سالوادور دالی (۱۹۰۴–۱۹۸۹)

رانی جیمز دیو (۱۹۴۲–۲۰۱۰)

ریچارد دریفوس (زاده ۱۹۴۷)

توماس ایکینز (۱۸۴۴–۱۹۱۶)

زک افران (زاده ۱۹۸۷)

کری فیشر

گابریل فوره (۱۸۴۵–۱۹۲۴)

هنری فوندا (۱۹۰۵–۱۹۸۲)

امیلیا فاکس (زاده ۱۹۷۴)

نیل گیمن (زاده ۱۹۶۰)

ژان-لوک گدار (زاده ۱۹۳۰)

مت گرینیگ (زاده ۱۹۵۴)

گوستاو هولست (۱۸۷۴–۱۹۳۴)

لئوش یاناچک (۱۸۵۴–۱۹۲۸)

جین کلی (۱۹۱۲–۱۹۹۶)

لری کینگ (زاده ۱۹۳۳)

آنی لنکس (زاده ۱۹۵۴)

کلوریس لیچمن (۱۹۲۶–)

استن لی (۱۹۲۲-)

لمی (۱۹۴۵–)

رنه ماگریت (۱۸۹۸–۱۹۶۷)

بیل مار (زاده ۱۹۵۶)

گوستاو مالر (۱۸۶۰–۱۹۱۱)

دیو متیوس (زاده ۱۹۶۷)

برایان می (زاده ۱۹۴۷)

ادوارد مونک (۱۸۶۳–۱۹۴۴)

نیل پیرت (زاده ۱۹۵۲)

شان پن (زاده ۱۹۶۰)

برد پیت (زاده ۱۹۶۳)

سیدنی پوآتیه (زاده ۱۹۲۷)

هوگو ریمان (۱۹۴۹–۱۹۱۹)

لری سنگر

فرانتس شوبرت (۱۷۹۷–۱۸۲۸)

روبرت شومان (۱۸۱۰–۱۸۵۶)

ریدلی اسکات (زاده ۱۹۳۷)

آدرین شلی (۱۹۶۶–۲۰۰۶)

هاوارد استرن (۱۹۵۴-)

استینگ (زاده ۱۹۵۱)

مت استون (زاده ۱۹۷۱)

اوسامو تزوکا (۱۹۲۸–۱۹۸۹)

جوزپه وردی (۱۸۱۳–۱۹۰۱)

رالف وان ویلیامز (۱۸۷۲–۱۹۵۸)

استنلی کوبریک (۱۹۲۸–۱۹۹۹)

باب گوچیون (۱۹۳۰–۲۰۱۰)

کنفوسیوس

ایمانوئل کانت (۱۷۲۴–۱۸۰۴)

لائوتسه

لودویگ ویتگنشتاین (۱۸۸۹—۱۹۵۱)

آیزایا برلین (۱۹۰۹–۱۹۹۷)

نوآم چامسکی (۱۹۲۸–)

دموکریت

جان دیویی (۱۸۵۹–۱۹۵۲)

اپیکور

دیوید هیوم (۱۷۱۱–۱۷۷۶)

ادموند هوسرل (۱۸۵۹–۱۹۳۸)

هارولد اینیس (۱۸۹۴–۱۹۵۲)

ویلیام جیمز (۱۸۴۲–۱۹۱۰)

توماس کوهن (۱۹۲۲–۱۹۹۶)

جرج ادوارد مور (۱۸۷۳–۱۹۵۸)

کارل پوپر

پروتاگوراس

پورهو

برتراند راسل (۱۸۷۲–۱۹۷۰)

میشائیل اشمیت زالومون (زاده ۱۹۶۷)

هربرت اسپنسر (۱۸۲۰–۱۹۰۳)

ثئوفراستوس

نورمن آنجل (۱۸۷۲–۱۹۶۷)

کلمنت اتلی (۱۸۸۳–۱۹۶۷)

میچل باچله (زاده ۱۹۵۱)

هلن کلارک (زاده ۱۹۵۰)

هاینتس فیشر (زاده ۱۹۳۸)

فرانسوا اولاند (زاده ۱۹۵۴)

رابرت اینگرسول (۱۸۳۳–۱۸۹۹)

ایوو یوسیپوویچ (زاده ۱۹۵۷)

ویم کوک (زاده ۱۹۳۸)

برونو کرایسکی (۱۹۱۱–۱۹۹۰)

الکساندر کواشنیوسکی

جان کی (زاده ۱۹۶۱)

جواهر لعل نهرو (۱۸۸۹–۱۹۶۴)

رابرت اوون (۱۷۷۱–۱۸۵۸)

جورج لینکلن راکول (۱۹۱۸–۱۹۶۷)

ینس استولتنبرگ (زاده ۱۹۵۹)

لی کوآن یو (زاده ۱۹۲۳)

خوزه لوئیز رودریگز ساپاترو (زاده ۱۹۶۰)

هانس اولوف گوستا آلفون (۱۹۰۸–۱۹۹۵)

رالف آشر آلفر (۱۹۲۱–۲۰۰۷)

دیوید اتنبرو (زاده ۱۹۲۶)

جان لوگی برد (۱۸۸۸–۱۹۴۶)

رابرت بارانی (۱۸۷۶–۱۹۳۶)

جان باردین (۱۹۰۸–۱۹۹۱)

الکساندر گراهام بل (۱۸۴۷–۱۹۲۲)

ریچارد بلمن (۱۹۲۰–۱۹۸۴)

امیل برلینر (۱۸۵۱—۱۹۲۹)

کلود برنارد (۱۸۱۳–۱۸۷۸)

جی. مایکل بیشاپ (۱۹۳۰–)

نیکولاس بلومبرگر (زاده ۱۹۲۰)

دیوید بوهم (۱۹۱۷–۱۹۹۲)

جرج بول (۱۸۱۵–۱۸۶۴)

روبرت بوش (۱۸۶۱–۱۹۴۲)

جاگادیش چاندرا بوز (۱۸۵۸–۱۹۳۷)

فرانک مک‌فارلن بارنت (۱۸۹۹–۱۹۸۵)

سانتیاگو رامون کاخال (۱۸۵۲–۱۹۳۴)

والاس کاروترز (۱۸۹۶–۱۹۳۷)

هنری کاوندیش (۱۷۳۱–۱۸۱۰)

اوون چمبرلین (۱۹۲۰–۲۰۰۶)

فرانسیس کریک (۱۹۱۶–۲۰۰۴)

ماری کوری (۱۸۶۷–۱۹۳۴)

چارلز داروین (۱۸۰۹–۱۸۸۲)

مکس دلبروک (۱۹۰۶–۱۹۸۱)

دیوید دویچ (زاده ۱۹۵۳)

پل دیراک (۱۹۰۲–۱۹۸۴)

اوژن دوبوا (۱۸۵۸–۱۹۴۰)

امیل دورکیم (۱۸۵۸–۱۹۱۷)

فریمن دایسون (۱۹۲۳–)

آلبرت اینشتین (۱۸۷۹–۱۹۵۵)

انریکو فرمی (۱۹۰۱–۱۹۵۴)

ادموند اچ. فیشر (زاده ۱۹۲۰)

وال لوگسدون فیچ (۱۹۲۳–)

هاوارد فلری (۱۸۹۸–۱۹۶۸)

لی دفارست (۱۸۶۳–۱۹۶۱)

ادوارد فرانکلند (۱۸۲۵–۱۸۹۹)

روزالیند فرانکلین (۱۹۲۰–۱۹۵۸)

جروم ایزاک فریدمان (۱۹۳۰–)

میلتون فریدمن (۱۹۱۲–۲۰۰۶)

ویلیام فرود (۱۸۱۰–۱۸۷۹)

دنیس گابور (۱۹۰۰–۱۹۷۹)

فرانسیس گالتون (۱۸۲۲–۱۹۱۱)

سیسیلیا پین گیپچکن (۱۹۰۰–۱۹۷۹)

روی جی. گلوبر (زاده ۱۹۲۵)

کامیلو گولگی (۱۸۴۳–۱۹۲۶)

دیوید گراس (زاده ۱۹۴۱)

جان گوردون (زاده ۱۹۳۳)

موری گل-مان (زاده ۱۹۲۹)

استیون جی گولد (۱۹۴۱–۲۰۰۲)

هانس هان (۱۸۷۹–۱۹۳۴)

آلن هیل (ستاره‌شناس) (زاده ۱۹۵۸)

تئودور هانش (زاده ۱۹۴۱)

فریدریش آوگوست فون هایک (۱۸۹۹–۱۹۹۲)

جان هالدین (۱۸۹۲–۱۹۶۴)

هرمان فون هلمهولتز (۱۸۲۱–۱۸۹۴)

گرهارد هرتسبرگ (۱۹۰۴–۱۹۹۹)

داوید هیلبرت (۱۸۶۲–۱۹۴۳)

فردریک هاپکینز (۱۸۶۱–۱۹۴۷)

خرارد توفت (زاده ۱۹۴۶)

فرد هویل (۱۹۱۵–۲۰۰۱)

ادوین هابل (۱۸۸۹–۱۹۵۳)

الکساندر فون هومبولت (۱۷۶۹–۱۸۵۹)

اندرو هاکسلی (۱۹۱۷–۲۰۱۲)

توماس هنری هاکسلی (۱۸۲۵–۱۸۹۵)

ادوین توماس جینز (۱۹۲۲–۱۹۹۸)

جیمز هاپوود جینز (۱۸۷۷–۱۹۴۶)

جروم کارل (۱۹۱۸–)

فریدریش آگوست ککیوله (۱۸۲۹–۱۸۹۶)

جان کندرو (۱۹۱۷–۱۹۹۷)

جان مینارد کینز (۱۸۸۳–۱۹۴۶)

میچیو کاکو (زاده ۱۹۴۷)

آلفرد کاستلر (۱۹۰۲–۱۹۸۴)

ژوزف لویی لاگرانژ (۱۷۳۶–۱۸۱۳)

ایروینگ لانگمویر (۱۸۸۱–۱۹۵۷)

آنتونی جیمز لگت (۱۹۳۸–)

پرسیوال لوول (۱۸۵۵–۱۹۱۶)

رادولف مارکوس (زاده ۱۹۲۳)

آلبرت آبراهام مایکلسون (۱۸۵۲–۱۹۳۱)

سیمون ون درمیر (۱۹۲۵–۲۰۱۱)

لودویگ فن میزس (۱۸۸۱–۱۹۷۳)

لودویگ موند (۱۸۳۹–۱۹۰۹)

روبرت اس مالیکن (۱۸۹۶–۱۹۸۶)

فریتیوف نانسن (۱۸۶۱–۱۹۳۰)

رونالد نوریش (۱۸۹۷–۱۹۷۸)

رابرت نویس (۱۹۲۷–۱۹۹۰)

پائول نرس (زاده ۱۹۴۹)

بیل نای (دانشمند) (زاده ۱۹۵۵)

جرج اولاه (زاده ۱۹۲۷)

مارک اولیفانت (۱۹۰۱–۲۰۰۰)

کارل پیرسون (۱۸۵۷–۱۹۳۶)

سال پرلموتر (زاده ۱۹۵۹)

آنری پوانکاره (۱۸۵۴–۱۹۱۲)

سیمون دنی پواسون (۱۷۸۱–۱۸۴۰)

جرج پولیا (۱۸۸۸–۱۹۸۵)

ولادیمیر پریلاگ (۱۹۰۶–۱۹۹۸)

سی وی رامان (۱۸۸۸–۱۹۷۰)

لیزا رندل (۱۹۶۲–)

گروته ریبر (۱۹۱۱–۲۰۰۲)

رابرت کلمن ریچاردسون (زاده ۱۹۳۷)

شارل ریشه (۱۸۵۰–۱۹۳۵)

ریچارد رابرتس (۱۹۴۳–)

ژوزف روتبلات (۱۹۰۸–۲۰۰۵)

کارل سیگن (۱۹۳۴–۱۹۹۶)

فردریک سنگر (۱۹۱۸–۲۰۱۳)

هارلو شپلی (۱۸۸۵–۱۹۷۲)

چارلز شرینگتون (۱۸۵۷–۱۹۵۲)

جورج گیلرد سیمپسون (۱۹۰۲–۱۹۸۴)

جینس اسکو (۱۹۱۸–)

ویلیام اسمیت (زمین‌شناس) (۱۷۶۹–۱۸۳۹)

جرج اسموت (۱۹۴۵–)

آلبرت سنت-گیورگی (۱۸۹۳–۱۹۸۶)

لیو زیلارد (۱۸۹۸–۱۹۶۴)

ایگور یوگنیویچ تام (۱۸۹۵–۱۹۷۱)

ادوارد تلر (۱۹۰۸–۲۰۰۳)

جان تیندال (۱۸۲۰–۱۸۹۳)

نیل دگراس تایسون (زاده ۱۹۵۸)

استنی‌سواف اولام (۱۹۰۹–۱۹۸۴)

مارتینیوس ولتمن (زاده ۱۹۳۱)

رودولف فیرخو (۱۸۲۱–۱۹۰۲)

جان فون نویمان (۱۹۰۳–۱۹۵۷)

آلفرد راسل والاس (۱۸۲۳–۱۹۱۳)

آندره وی (۱۹۰۶–۱۹۹۸)

والتر فرانک رافائل ولدون (۱۸۶۰–۱۹۰۶)

نوربرت وینر (۱۸۹۴–۱۹۶۴)

یوجین ویگنر (۱۹۰۲–۱۹۹۵)

فرانک ویلچک (زاده ۱۹۵۱)

استیو وزنیاک (زاده ۱۹۵۰)

چن نینگ یانگ (زاده ۱۹۲۲)

هانس زینسر (۱۸۷۸–۱۹۴۰)

ادموند هیلاری (۱۹۱۹–۲۰۰۸)

پت تیلمن (۱۹۷۶–۲۰۰۴)

رافائل نادال (زاده ۱۹۸۶)

راب ون دم (زاده ۱۹۷۰)

***

  • تشکر 3

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

ندانم‌گرایی:

ندانم‌گرایی، ندانم‌گویی، ندانم‌باوری، لاادری‌گری، یا مسلک لاادریه دیدگاهی فلسفی است که دانستن درستی یا نادرستیِ برخی ادعاها و به‌طور ویژه ادعاهای مربوط به امور فراطبیعی مانند الهیات و زندگی پس از مرگ و وجود خدا و موجودات روحانی و یا حتی حقیقت نهایی را نامعلوم و یا با توجّه به شکل «ندانم‌گویی» در اساس ناممکن می‌داند. لاادری‌گری، از گرایش‌های فلسفی است که در عین اذعان به عینیت و واقعیت جهان، شناخت قسمتی از آن و یا کل آن را ناممکن می‌داند. این اصطلاح برای نخستین بار توسط توماس هنری هاکسلی به مفهوم غیرقابل‌شناخت بودن ماوراء طبیعت به‌کار رفت، اما پس از آن، در ادبیات فلسفی و به‌ویژه مارکسیستی، در معنای غیرقابل‌شناخت بودن جهان مادی به‌کار می‌رود. بسیاری از فیلسوفان و اندیشمندان درمورد ندانم‌گرایی نوشته‌اند که می‌توان از توماس هنری هاکسلی، رابرت انگرزول، برتراند راسل و ابوالعلاء معری نام برد. نظریه کانت و نظریه شکاکیت، نوعی ندانم‌گری به‌شمار می‌روند. هیوم نیز، از فلاسفه باورمند به این مکتب است. ندانم‌گرایان حقیقت نهایی را نامعلوم می‌دانند و معتقد به جمله معروف «دانم که ندانم» سقراط، فیلسوف یونانی هستند. ندانم‌گرایان معتقدند که منظور سقراط این بوده که انسان هرگز نمی‌تواند چیزی راجع به جهان خارج را به یقین بداند، امّا از احوالات درونی خود به یقین می‌تواند معرفت (شناخت) یابد؛ پس می‌تواند بگوید که راجع به جهان خارج به یقین چیزی نمی‌داند و تناقضی پیش نمی‌آید. به طور کلی ندانم‌گرایان می‌گویند اوج دانایی، اظهار به ندانستن است زیرا از طرفی دلایل کافی برای اثبات وجود خداوند وجود ندارد و از طرفی دلایل کافی برای اثبات وجود نداشتن خدا نیز وجود ندارد. البته بسیاری از ندانم‌گرایان در مورد خداوند خارجی موضع ندانم‌گرایانه دارند ولی به وجود خداوند درون هر انسان اعتقاد دارند.

 

انواع ندانم گرایی:

ندانم‌گرایی به‌معنی نداشتن دانش کافی در رد یا اثبات وجود یک پدیده است و به زیرشاخه‌های مختلفی تقسیم می‌شود. انواع آن‌ها عبارتند از:

 

ندانم‌گرایی قوی:

این‌که پرسش وجود یا عدم وجود خدا یا خدایان به‌دلیل ناتوانایی طبیعی‌مان ازنظر منطقی غیرقابل شناخت است. یک ندانم‌گرای قوی می‌گوید: «من نمی‌توانم بدانم که خدایی هست یا نه، همان‌طور که شما هم نمی‌توانید بدانید»

ندانم‌گرایی ضعیف:

این‌که وجود یا عدم وجود خدا درحال‌حاضر ناشناخته است، اما به الزام غیرقابل شناسایی نیست. بنابراین، تا وقتی که شواهدی وجود ندارد، این باور را نگه خواهد داشت. یک ندانم‌گرای ضعیف می‌گوید: «نمی‌دانم خدایی وجود دارد یا نه، اما ممکن است روزی شواهدی برای وجودش بیابیم»

ندانم‌گرایی پراگماتیک یا اپاتئیک:

خدانامهم‌دانی، اپاتئیسم یا بی‌خدایی عمل‌گرا (به انگلیسی apatheis) به معنای مهم نپنداشتن و بی‌تفاوتی نسبت به وجود یا عدم وجود خداست. اپاتئیست کسی است که علاقه‌ای به پذیرش یا رد وجود یا عدم وجود خدا ندارد. از نظر اپاتئیسم مسئله وجود خدا در زندگی روزمره انسان بی‌اهمیت و نامربوط است، چراکه چندین سال بحث و گفتگو بر سر این مسئله هیچگاه نه وجود و نه عکس آن را اثبات نکرده است.

خداناباوری ندانم‌گرایانه:

دیدگاه آن دسته از افراد که ادعای وجود هیچ‌گونه خدایی نمی‌کنند و به هیچ نوع از آن هم اعتقادی ندارند، و درعین‌حال ادعا نمی‌کنند که به‌قطع هیج‌گونه خدایی وجود ندارد.

خداباوری ندانم‌گرایانه:

دیدگاه آن دسته از افراد که ادعای وجود هیچ‌گونه خدایی نمی‌کنند اما هنوز به چنین وجودی اعتقاد دارند. سورن کیرکگارد معتقد بود که شناخت هیچ‌گونه خدایی ممکن نیست و به‌همین‌دلیل کسانی که می‌خواهند خداباور باشند باید به این اعتقاد داشته‌باشند که «اگر من توانایی فهم عینیِ خدا را داشته‌باشم، دیگر معتقد نخواهم بود؛ اما ازآن‌جایی‌که نمی‌توانم چنین کاری کنم، پس باید اعتقاد داشته‌باشم»

 

تعریف راسل از ندانم‌گرایی:

کتاب چرا مسیحی نیستم نوشته برتراند راسل که براساس سخنرانی سال ۱۹۲۷ وی نوشته شده‌است به عنوان بیانیهٔ کلاسیک ندانم‌گرایی محسوب می‌شود. در این مقاله قبل از بحث در مورد نظراتش در رابطه با آموزه‌های مسیحی، به طور خلاصه در مورد براهین وجود خدا بحث می‌کند. سپس از خواننده‌هایش می‌خواهد که «بر روی دو پای خود بایستند و منصفانه و با دقت به جهان بنگرند» بدون «طرز برخورد از روی ترس و با تفکری آزاد». راسل در «من یک خداناباورم یا یک ندانم گرا؟» در سال ۱۹۴۷ می‌گوید:

"به عنوان یک فیلسوف، اگر بخواهم برای شنونده‌های فلسفی محض سخن بگویم باید بگویم که خود را یک ندانم‌گرا توصیف می‌کنم چرا که فکر نمی‌کنم برهانی قاطع وجود داشته باشد که کسی بتواند اثبات کند که خدایی وجود ندارد.

از سوی دیگر اگر بخواهم بر فردی معمولی در خیابان اثری صحیح بگذارم فکر می‌کنم که باید بگویم من یک خداناباور هستم چرا که وقتی می‌گویم نمی‌توانم اثبات کنم که خدایی وجود ندارد مجبورم که هم‌چنین به همان‌سان بگویم که نمی‌توانم اثبات کنم که خدایان هومری وجود ندارند".

در سال ۱۹۵۳ راسل در مقاله «ندانم‌گرا بودن چیست؟» می‌گوید:

«یک ندانم گرا فکر می‌کند که دانستن حقایقی در مورد خدا و زندگی بعدی آن‌گونه که مسیحیت و دیگر مذاهب به آن‌ها می‌پردازند، غیر ممکن است. یا اگر غیر ممکن نیست، در حال حاضر غیر ممکن است»

 

تفاوت ندانم‌گرایی و خداناباوری:

خداناباوری به معنی نداشتن اعتقاد به خداست اما ندانم‌گرایی به معنی نداشتن دانش و دلیل کافی در اثبات وجود خداست. خداناباوری از جنس اعتقاد است اما ندانم‌گرایی ادعایی در مورد دانش است. ندانم‌گرایی وضعیتی را توصیف می‌کند که یک فرد نمی‌تواند به طور مطمئن ادعا کند که خدایی وجود دارد یا نه بنابراین ندانم‌گرایی هم با خداباوری و هم با خداناباوری سازگاری دارد. فردی می‌تواند ادعای خداباوری کند در حالی‌که از وجود خدا اطمینان نداشته باشد. به این گرایش خداباوری ندانم گرایانه (به انگلیسیagnostic theism ) گویند. از طرفی دیگر فردی می‌تواند به خدا باور نداشته باشد بدون این‌که ادعا کند با اطمینان خدایی نمی‌تواند وجود داشته باشد. به این گرایش خداناباوری ندانم گرایانه (agnostic atheism) گفته می‌شود. ندانم گرایی می‌تواند مصارف غیر دینی هم داشته باشد. به طورمثال وقتی که یک کیهان شناس (Cosmologist) ممکن است که بگوید در مورد نظریه ریسمان (String Theory)  ندانم گراست، نه به آن باور دارد و نه باور ندارد. از مثال‌های معروف در این زمینه، قوری سماوی برتراند راسل است.

***

  • تشکر 5

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
مهمان
این موضوع برای عدم ارسال قفل گردیده است.

درباره نودهشتیا

نودهشتیا اولین کتابخانه مجازی دانلود رمان میباشد که با هدف ترویج فرهنگ کتابخوانی و حمایت از نویسندگان فارسی زبان آغاز به کار کرده است و بیش از یک دهه است در راستای این اهداف در حال فعالیت و خدمت رسانی به هموطنان عزیز است.

امکانات اضافی

×